Daelwijck, Utrecht

We schrijven het jaar 1995. Een tijd waarin op bijna elke begraafplaats de stilte voelbaar is. Een groter contrast tussen de sobere uitstraling van het terrein en de gevarieerde levens die overledenen ooit geleefd hebben, is nauwelijks denkbaar. De directeur van CVN (nu Yarden) zocht naar een sfeervollere beleving voor zijn begraafplaatsen en vond weerklank bij Ada Wille, autoriteit op dit gebied. Wille heeft Donkergroen ingeschakeld voor de onderbouwing en uitvoering van haar plan.

Ontwerp

Het ontwerp bestaat uit een urnenmuur met urnentuintje en een kinderhofje op het terrein. De urnenmuur voor volwassenen is gestapeld gebouwd van Ardenner Grès stenen en nissen van tropisch hardhout, die ten opzichte van elkaar verspringen en tijdens het stapelen zijn ingepast...  

Vanaf de urnenmuur loopt een watervalletje door de urnentuin. Het kinderhofje is een vlindervormig strooiveld met bron en cascade als hoofd en lijfje. Het hofje is omgeven door een urnenmuur met kleine nisjes voor kinderurnen. In de openingen tussen de stapelstenen groeien diverse sedumsoorten die al snel spontaan bezoek zullen krijgen van muurvarentjes en muurleeuwenbek.

Bijzondere oplossing

Urnenmuren waren in 1995 niet nieuw maar hebben in de vorige eeuw eigenlijk alleen een praktische functie. Geen wonder dat muren uit die periode kil en afstandelijk ogen. Doordat er nu opener wordt omgegaan met zaken als dood, uitvaartwensen en rouwverwerking...  

ontstaat ook meer aandacht voor de inrichting van funeraire terreinen. Wille en Donkergroen bewijzen dat dit een vak apart is. Ontwerp en materiaalkeuze, relatie tot de omgeving, technische realisatie binnen vaak beperkte mogelijkheden van het terrein… aan een gedenkpark als Daelwijck gaat het nodige creatief denkwerk vooraf.

Blijvend resultaat

Het concept van deze min of meer organische muren is een succes gebleken. Want ook al klinkt het vreemd vanwege het type locatie: mensen voelen zich thuis op Daelwijck. Het crematorium kreeg al snel uit het hele land verzoeken tot het plaatsen van urnen...  

Uitbreiding volgde in een talud waarbij het hoogteverschil is gebruikt om de muur te stapelen. Deze muur vouwt zich in het midden naar binnen in de vorm van een trap die leidt naar een hoger gelegen urnentuin. In tegenstelling tot veel beton columbaria worden deze urnenmuren na verloop van tijd door geplande en spontane plantengroei alleen maar mooier. De natuurlijke muren zijn tot een vanzelfsprekend, sfeervol onderdeel van het gedenkpark verworden.

Nog eens rustig nalezen? download hier de case als PDF